Bugün HaberTürk gazetesi Editoryal sayfasına gönderdiğim yazılardan birisi, “Bir Kadın Giyinir..” yayımlandı.. Normalde büyükşehir baskısında yer alan bu yazı, maalesef İstanbul baskısına gelen ilandan dolayı sadece Ankara ve İzmir baskılarında çıkmış. Ancak olsun, daha önümüzde yazacak, paylaşacak çok zaman var.. Bu kadarı bile heyecan verici, değil mi? Kaçıranlar ve merak edenler için de yazı aşağıda..

Bir Kadın Giyinir..

Bir kadın giyinir, bin kadın konuşur! Ya ne olacaktı? Kırıcı olmak istemem ama giyinmeyi bilmeyenlerin dünyasında yaşıyoruz, hakkını verip de giyinen bir kadına denk gelmek, herkesin birbirinin kopyası olduğu şu günlerde gerçekten zor.

Genelde bu cümleyi duyunca hemen ortaya dökülen cümle “Ama giyim kuşam zengin işi!” oluyor, sık sık duyuyorum. Yanlış anlaşılmasın, “giyinmeyi bilmek” asla ve asla parayla olabilecek bir iş değil. Çok para eşittir pahalı markalar eşittir güzel giyinmek denemez asla. Tabi ki kumaşın kalitesi, kıyafetin özgünlüğü ya da işlemenin dayanıklılığı gibi etkenler ancak ve ancak para sayesinde bir araya geliyor ancak bazen para, hiç de yeterli olmuyor. Bunu her gün beyazcamdan evimize konuk olan “yıldızlarımız” bize kanıtlıyorlar zaten. Her gün, defalarca.

Bir gün bir kadın çıkıyor, ters çeviriyor giydiğini, yakıştırıyor; yaratmış oluyor güzel giyinmeyi. Bir gün çıkıyor birisi, kesiveriyor yakasını gömleğinin, yakıştırıyor. Bir eteği kesip diğerine ekliyor, bir ceketi kollarını gömlekten söktüğü düğmelerle süslüyor. Tokasını kendisi yapıyor, çünkü saçına en çok yakışanı bir o biliyor.

Bir gün kadın, içindeki yaratıcı gücün sadece doğurganlıkla sınırlı olmadığını anlıyor ve kendi kendini baştan yaratıyor, iyi giyiniyor.

Ne kadar kolay görünüyor değil mi? Asla!. Kendini tanımak en zor şey hayatta. Pek çok kadın, üretkenliğinin sadece üremekten ibaret olmadığını anlamadan geçiriyor en göz alıcı yıllarını. Oysa biraz çaba, biraz da hayal gücü ile ne kadar da farklılaşıyor dünya. Bir bakalım, ne yapmalı o kadın bu sırada?

Bir, kendini tanımalı. Ben kimim? Bu soruya cevap aradıkça, her gün kendini keşfetmeye çalıştıkça, her an yeniden tanımlandıkça, giyim kuşam adeta bir huy gibi belirir bir kadının üzerinde. Bilir artık o neyi giydiğinde ne hissedeceğini, neyin kendisini en anlamlı şekilde örteceğini. Ya da çıplak bırakacağını, kim bilir?

İki, denemli yanılmalı. Ya tutarsa? En büyük korkumuz yanılmakken, yanılmaktan korkmuyorsa, yanıldıkça düzeltmek için ders alıyorsa, kocaman adımlarla ilerliyordur, kendine güvenmenin uzun ve zorlu yollarında.

Üç, düşünüp taşınmalı. Nasıl yaparım? Kendini tanıdı kadın, denedi ve yanıldı, buldu yolunu. Güveni tam, ne giyerse yakışacak! Peki nasıl farklılaşacak? Onu anlattım ya, kendi olarak.

En zor olan, kendi olmaktır şu dünyada. Bir kadın için güzel giyinmek de kendi olmaktan geçiyor esasında. Bir gün çıksın o kadın, keşfetsin kendini. Ruhunun astarını biraz kısaltsın, gözyaşlarını gizlesin gülümseyen pullarla, duygularının yakasına ufak bir çiçek iliştirsin, deneyimlerinden ördüğü eldivenlerle ısıtsın ellerini, kendi olarak, kendi için giyinsin. Ne para, ne pahalı markalar, ne de göz alıcı yalanlar. Hiç birine gerek yok kendi olduğunda o kadın. Daha ötesi var mı kendini kendi üzerinde taşımanın?