Zeynep Tosun’un YKM ile biraraya gelip bir işler karıştırdığını biliyordum ama bu kadarını beklemiyordum! O çok beğendiğimiz Zeynep Tosun kadını bu sezon kürk ve derilerle zenginleşmiş, cesur renkleri  romantiklerle harmanlamış, akışkan ve güçlü silüetler yaratmış ve en önemlisi çok daha ulaşılır bir hal almış. Bu yeni hali defile sırasında bol bol fotoğraflayıp Twitter üzerinden paylaştığımı sanıyordum ancak teknoloji dünyasından yediğim ufak bir kazık sonucu fotoğraflar ulaşmamış; hal böyle olunca defileden küçük bir poz ve lookbook üzerinden hoşuma giden detayları paylaşayım dedim. Tebrikler Zeynep, bu sezon bol bol ‘agenda by Zeynep Tosun’ kadını göreceğimizden hiç şüphem yok!

* Our precious designer Zeynep Tosun has created a collection with YKM department stores named ‘agenda by Zeynep Tosun’ and the result is stunning! ‘agenda by Zeynep Tosun’ looks are enriched with fur and leather details, mixed bold colours with romantics, created a flowing yet powerful silhouette and most importantly stayed very accessible in terms of pricing! Here you can find a shot from mini-fashion show and lookbook images that I like the most! 

David Scheffen tarafından anlatılan yeni ürünlerden birisi de ‘Larger Than Life Long-Wear Eyeliner’. Abbey Road, Rue de Rivoli, Madison Avenue gibi dünyaca tanınmış cadde ve sokaklar, bu ürünün farklı renklerine isimlerini vermişler. ‘Bana oradan bir Abbey Road’ – ah keşke o kadar kolay olsa!

Bu arada François Nars’tan size ufak bir hatırlatma var: 2011 Sonbaharında kendinden emin, modanın öncüsü olan ve dramatik renklerle oynamaktan korkmayan kadınlar görmek istiyoruz.. Elektrik mavisi bir far ya da fırtına grisi tırnakların tam zamanı!

*NARS has held a lovely meeting for the upcoming Fall season trends and products where I had the chance to meet NARS make-up artist David Scheffen, who has shared some very useful tips with us. Seeing some fashion show make-up tutorials and trying to analyze trends from those face-charts is totally fun! I especially liked this ‘fashion-show-reflection’ when he demonstrated Rodarte make-up for us! 

On top of these, after a brief description of the new products for the season, Scheffen showed us the highlighted product of the season: Larger Than Life Long-Wear Eyeliner. I am not an expert to tell you about the quality of the product; however, different colors of the product have different names, which are actually names of some famous avenues or streets. ‘Can you pass Abbey Road please?’ – wish I could! 

One side note from François Nars: Fall 2011 woman should stay strong, lead the fashion world and not be afraid of playing with colors. Electric blue eyes with storm gray nails? Perfect timing!

Peki şu iki günde moda dünyasında olup bitene (en azından benim dahil olduklarıma) yakından bakmaya ne dersiniz?

* Running from a meeting to another. Trying to attend as many as possible! Fall Winter is coming up and these last two days were full of the brands getting ready for it!

Cihangir’de güzel bir akşamüstü Lee ve Vans yeni sezon ürünlerini görme şansımız oldu..

Lee tarafında; Marilyn Monroe’nun giydiği ikonik modelin tekrar üretildiğini öğrendik, erkek gömleklerinin güzelliğini kıskanan kadınları gördük, lookbook’taki görsellere hayran kaldık..

* Lee and Vans share the lovely press gathering in Cihangir. On ‘Lee’ side; we came across with a recreation of a jacket worn by legendary Marilyn Monroe, saw some women who are in love with men’s shirts, loved the pieces in the lookbook.. Especially the jacket below! On ‘Vans’ side; we are excited by having lots of models in Turkey now, learned the origins of skateboarding, got lost in many colorful sneakers..

Kadın erkek fark etmeksizin yukarıdaki ceketlere aşık olduk. Renk süper, kesim süper, hava süper!

Vans tarafında; kaykayın çıkış noktasının karada da eğlenceden mahrum kalmak istemeyen sörfçüler olduğunu öğrendik, bebek-çocuk-yetişkin gibi her yaşa hitap eden modeller olduğunu fark ettik, rengarenk sneakerlar arasında kaybolduk..

Türkiye’ye daha çok Vans modeli geleceğini ve hatta kendi mağazalarıyla karşılaşacağımızı da duyduk..

Limango Türkiye’nin Limango Designers Studio projesini dinledik.. Nişantaşı’nda keyifli bir öğleden sonraya eşlik eden bu heyecanlı yenilikten biraz bahsedecek olursak.. Türkiye’de ilk kez, sadece Limango Designers Studio için üretilen ulaşılabilir tasarımlarla karşılaşacağımız bir proje. Her hafta başka bir tasarımcının ürettiği özel parçalar Limango Designers Studio bölümünde satışa çıkacak, biz de ‘Acaba neler gelmiş?’ heyecanıyla alışverişe dalacağız. Tasarımcı listesi epey kabarık, ancak Gamze Saraçoğlu, Niyazi Erdoğan, Hatice Gökçe gibi isimler olduğunu ben size şimdiden söyleyeyim..

* We have seen Limango Designers Studio project, which presents exclusive designs from designers (i.e Gamze Saracoglu, Niyazi Erdogan, Hatice Gokce) just for Limango website – one of the leading private shopping sites in Turkey.

İstanbul Moda Akademisi’nin bu seneki mezunları diplomalarını alırken biz de içeride işleri inceledik.. Yukarıda gördükleriniz, İstanbul Moda Akademisi Mezuniyet Sergisi’nden bir kaç güzel çalışma.. Bakalım bu genç yeteneklerden kimler ilerleyen günlerde karşımıza çıkacak, moda dünyasında iddialı birer yer edinecek.. Bekleyelim, görelim.

* Istanbul Fashion Academy Graduation Ceremony was held, with an exhibition presenting pieces from newly graduated designers of the academy.

Güne güzel başlama sebebi olan Beymen Club Fall Winter ürünlerini, tasarımcısı Andrea’nın anlatımıyla tanıma şansı yakaladık.. Kadında kışın da devam eden canlı renkler ve desenler, güzel kahve kokusuna karışınca, keyifli bir kışın beklentisiyle parçalara yaklaştık.. O mercan rengi kısa ceketi birilerinin üzerinde görmek için sabırsızlandık..

Parçalara dokunup hissettik, ‘cool’ duruşunu bozmayan erkekler için güzel aksesuarlar seçtik.. Eh, erkeğin işi daha zor malum, ama Beymen Club’daki alternatifler sayesinde biraz daha kolaylaşmış gibi bu ‘moda dünyasında sağ kalma’ durumu.. Tabi güne güzel gülümsemeyi koyan ise Anrea’nın ufak hediyesine bıraktığı tatlı not : ‘if you’re going to travel alone, at least travel in style’

Şu meşhur Amerika seyahati öncesi, güzel bir tavsiye olmuş, değil mi?

*Beymen Club Fall Winter press gathering was the icing on the cake! Smell of fresh brewed coffee in the air, designer Andrea presenting the pieces himself and lovely colors for the upcoming Fall Winter! What can I say? Loved the pieces, loved the atmosphere, but loved the note Andrea wrote for my little giftbag the most: ‘if you’re going to travel alone, at least travel in style’ Very useful tip for my upcoming US trip, right?

Sonbahar denince içim sıkılıyor. Karanlık, yağmur, kasvet.

Kimine göre uzak. Bazısına şehvetli.

Tom Ford için yine oyuncak, kışkırtma aracı.

Kara karga, her zaman kötü haber olacak değil ya.

Bu defa, Tom Ford Eyewear Sonbahar 2010 kampanya.

Freja Beha Erichsen alana Nicholas Hoult bedava.

Nicholas’ın ilk pozu, Freja’nın son pozu, aklıma kazınacak olanlar.

Tom Ford gözlükler? Onlar zaten hep “keşke benim olsalar” kontenjanından aklımın bir ucunda sallanıyor olacaklar.

]]> http://www.koraycaner.com/2010/06/tom-ford-ve-kara-karga/feed/ 6 http://www.koraycaner.com/2010/04/red-tab-2010-sonbahar-cocuklari/ http://www.koraycaner.com/2010/04/red-tab-2010-sonbahar-cocuklari/#comments Thu, 22 Apr 2010 18:07:00 +0000 koraycaner http://www.koraycaner.com/?p=1697 read more »]]>

Kardı yağmurdu derken güneşle birlikteliğimiz çok uzun süremedi. Nisan bile bitiyor ama biz ilkbaharı yeni görüyor sayılırız.

Ama biz daha içten içe ısınamamışken Levi’s Red Tab sonbaharı getiriyor.

Hem de bu vintage görüntünün altında hiç de soğuk olmayan çekimlerle.

Ne şehrin dışında, dağ bayır; ne göbeğinde, betonlara gömülü.  Her yeri biraz çağrıştıran mekanlar sayesinde garip bir denge tutturmuşlar çekimlerde.

Görsellikte olduğu kadar, karşısındakine geçirdiği enerji konusunda da bir çeşit denge söz konusu bence.

Gençler o kadar rahat, kendine güvenli ve sıradan ki, bir anda sıra dışı oluyorlar gözümde.

Daha önce bahsettiğim kareli gömlekler, bu çekimlerde de görebileceğimiz gibi sadece yazlık değil, uzun soluklu bir geri dönüş yaşıyor. Zaten Levi’s bu karelilerle özdeşleşmişken bırakmak olmazdı değil mi?

Bu sıradan ama sıradışı, sonbaharlık, “All-American” çekimleri gerçekleştiren isim Neil Stewart; Levi’s Red Tab Sonbahar 2010 koleksiyonunu bizlere taşıyan isimler ise Boyd Holbrook ve Lyle Lodwick.

Şu güzel güneşi görüp yazı doyasıya yaşayalım, sonbaharda bunlardan en az birini alıp ben de bu havayı yaşamaya çalışacağım, söz!

Milan’dan yeni görüntülerle karşınızdayım.

Alexander McQueen, Sonbahar 2010 ile karşınızda!

*Bu Alexander McQueen tasarımları gerçekten çizgi dışı görünüyor.  Aynı deseni takım elbise, gömlek ve neredeyse ayakkabıda görüyoruz, bütün vücudu baştan aşağı kaplıyor bu çalışmalar..

*Burada da yine tek desenin yanı sıra bu kış erkeklerdeki parçalı modaya göz kırpıldığını görüyoruz.. Bir parça kıyafetin üzerinde aynı rengin farklı tonları, farklı kumaşlar ve farklı geometrik şekiller bir arada kullanılarak oluşturulan bu “parçalı moda” bu kış sıklıkla karşımıza çıkacak ..

Versace, Sonbahar 2010 ile karşınızda!

*Parçalı modadan bahsederken direk Versace koleksiyonunu örnek göstermek gerekiyor.. Zira Milan’da yürüyen Versace adamlarının çoğunda aynı tarzı gördük..İtiraf etmeliyim ki çok da güzel duruyor..

*Versace de bu seneki mavi (esasında turkuaz) tadını es geçmeyenlerden.. Ama diğer tasarımcılara göre daha cesur bir ton kullanılmış…  Bu arada bir de renkli örnek koyayım dedim..

Versace, Milan’da gördüğüm en güzel işlere imza attı sanırım, bunu da ekleyelim..

Bu sonbahar/kış için Dolce&Gabbana fazlasıyla köy hayatına özenmiş, hani içlik giydirilmiş erkek görmekten yoruldum fotoğraflara bakarken, buraya da koymak gelmedi içimden..

Bahsettiğim diğer isimlere dönecek olursak..

Bu sene tutturduk, her yerde yazdık okuduk turkuaz geliyor, erkekler de turkuaz kadar iddialı olmasa bile maviye yaklaşacak diye..  Şu üç gün, bunu kanıtlamaya yetmiş gibi görünüyor..

* görebileceğiniz gibi mavi-kahverengi ikilisi yine iç içe geçmiş durumda, özellikle Gucci’ler iyi iş yapar bence

Baskın bir şekilde karşımıza çıkan tek şey mavi tonları değil;maalesef benim pek sevmediğim o deve tüyü/sarı/açık kahve/sütlü kahve/her ne haltsa o renk de özellikle Prada ile gözümüze gözümüze sokulacak sanırım yine. Hani bazı tonları tamam da bazıları beni fazlasıyla itiyor nedense..

*hiç bu kadar klasik olmayı anlayamadım.. Prada baştan aşağı bunlarla dolu bu sene..

Sarının yerine ben biraz daha koyuya kaçıp turuncu ve hatta alev alev kırmızı alabilirim, mümkünse.. Zaten şu ana kadar ortaya çıkan işler de “mümkünse” kısmından tutmuş,  fazla renkli parça göremiyoruz sanırım bu sene..

*tamam belki buradaki Gucci’ler çok tercih edilmez ama o Ferragamo çok iyi geldi gözüme uzaktan uzaktan..

Arada tabi ki baskın mavi, inatçı sarı -her ne haltsa o renk işte- gibi göze çarpan çıkış yapanlar olsa da benim bu seneki favorim yeşil olacak sanırım, zira Ferragamo’nun bu yeşilleri şu üç günde gördüğüm en güzel işler..

* hangisini daha çok beğeneceğine karar verememek..

Bütün bunların yanı sıra yine o military detaylar gözümüze çarpıyor arada, ancak bazı modellerde kadın erkek ayırt edilemeyecek noktaya yaklaşılmış, artık fazla iç içe olmaya başladık sanırım.

Biraz daha bekleyelim,daha neler çıkacak..

Kestane ağaçlarının altında yürümektense ormanın içinden geçen yolu kullanmaya karar verdi bu kez. Merdivenlerden aşağıya inip yolun tam ortasına geldiğinde garip bir haz duyduğunu fark etti, sessizlik ama daha çok zamanın yavaşlaması gibi bir şeydi hissettiği. Yanında konuşan arkadaşının sesi bile boğuk geliyordu kulaklarına. Dinlemediğini daha önemlisi dinlemek istemediğini fark etti. Tek istediği MP3’ünü çıkarıp Happy Ending şarkısının peşi sıra fark etmeden kaydettiği o şarkıyı dinlemekti. Eğer bir film çekmeye karar verirse içerisinde o müziğin olacağından emindi. Şarkının ismini bulmayı çok istemesine rağmen bu neredeyse mümkün değildi çünkü ismiyle ilgili en ufak bir ipucu bile yoktu. Kaydettiği şarkının 4 dk değil de 9 dk olduğunu ilk fark ettiğinde devamının sessizlik olacağından emin, ileri tuşuna basıp bir sonraki şarkıya geçmişti. Ama bir gün, yolda yürürken dalıp gitmiş ve ileri tuşuna basmayı unutmuştu. Sessizliği fark edip ileri tuşuna basmaya yeltendiğinde şarkıyı söyleyen adamın buğulu sesiyle kendine gelmiş ve adeta büyülenmişti. İşte ileride filmimin müziğini soracak olana harika bir hikâye diyerek o anın keyfini çıkarmıştı.

Acıklı bir aşk hikâyesini anlatıyor gibiydi. Adamın acı çektiğini ve sevdiği kızı sonsuza kadar kaybettiğini düşündürüyordu ona her seferinde. Klasik bir sokak sahnesi geldi gözlerinin önüne, haki rengi ceketi ve krem rengi pantolonu ile genç bir adam, sonbaharın yerlere savurduğu yaprakların arasında elleri ceplerinde yürüyordu. Neredeyse umursamaz denebilecek bir yüz ifadesi vardı ama gerçekte, acısını ifadesizlikle gizlemeyi tercih eden ve bundan sonra olacakları düşünmeyi istemediğinden sadece yürüyen bir adamdı karşısındaki. Gerçekçiliğinin duygularını bastırmasına izin vermiş ve geride boş bir yıkıntının kalmasını kabullenmiş görünüyordu. Ertesi sabah yataktan bile kalkmak istemeyecek kadar mutsuz olacağını bilmesine rağmen geri dönmeyi ve sevdiği kızdan bir şans istemeyi aklına bile getiremiyordu. Yıllar sonra o günü hatırladığında kendinden nefret edeceğini biliyordu. Ama yapamıyordu, yapamazdı… Yapraklar rüzgârın onlara oynadığı ölümcül oyundan habersiz dallarda sallanırken, tutunamayan bir kaçı rüzgârın onları havalandırmasına sevinir gibi kendi etraflarında dönüyor ama sonra yerle bir etmesiyle sessizleşip diğerlerinin arasına gömülüyorlardı.

Filmin içerisinde buldu kendini bir anda. Genç adamın yürüdüğü dar sokakta, içeriye bir iki merdiven çıkılarak girilen eski bir apartmanın basamaklarında oturduğunu hayal etti. Adamın tam onun önünden geçerken gözlerinin içine bakmayı ve acısını hissetmeyi istedi. Omuzları düşmüş ve alnındaki çizgileri belirginleşmiş bu adama yardım edebilmeyi dilerdi herhalde o sahnede olsaydı. Kederli yüzünü avuçlarının arasına alıp, en içten gülümsemesiyle gözlerine bakmak ve her şeyin düzeleceğini söylemek istedi bu tanımadığı adama. Ve sonra tanıması gerekmediğini fark etti, ismi, yaşı ve kim olduğu önemli değildi aslında. Duygularını anlıyor olabilmek ve bundan sonra olacaklar hakkında fikir yürütebilmek tüm sınırları kaldırıyordu. Kızı merak etti, nasıl biri olmalıydı bu filmde oynatacağı genç kadın? Gaddar ve duygusuz mu yoksa çekingen ve ince düşünceli mi? Sokağın başındaki ahşap evin ikinci katındaki pencereden gözleri yaşlı bu adamın gidişine mi bakmalıydı yoksa umursamaz bir şekilde ince bir sigara yakıp okuduğu kitaba kaldığı yerden devam mı etmeliydi bir türlü karar veremiyordu. Belki de ikincisi olmalıydı klasik film sahnelerinin tersine. Umursamaz bir şekilde kitabını okumaya devam etmeli ve sonbaharın erken getirdiği karanlıktan yanı başındaki lambayı yakarak kurtulmalı, her zamanki bir akşamı yaşamalıydı kendi halinde. Ve genç adam, kendini biranda filmde bulan kızın oturduğu basamakların önünden geçmeden bir ara sokağa dalmalı ve günün onda bıraktığı hayal kırıklığını aklına gelen üç beş kişiyle bir barda, spordan ya da ekonomiden bahsederek unutmaya çalışmalıydı.

Nasıl olsa konu eninde sonunda dolaşıp yine kadınlara gelecek olan bu sıradan bar gecesinde, arkadaşlarının kadınları birer haz aracı olarak görmesini dinleyip biraz olsun huzur bulmayı dileyecekti.  Bu kez onu erkenden çakırkeyif yapacak iki biranın ertesinde ceketini alıp bardan çıktığında, sonbaharın yüzüne doğru savurduğu rüzgârda yine aynı yalnızlığı ve boşluğu hissedecekti. Bir şarkı mırıldanarak eve gidecek ve yatağa kendini attığında ağlayamamanın verdiği sıkıntıyı uykusuzlukla ödeyecekti.

‘Çok acıklı bir film oldu.’ dedi kendi kendine, karamsar ve iç karartıcı. Yanındaki arkadaşının ona bir soru sorduğunu fark ettiğinde neredeyse ormanın içinden geçen yolun sonuna gelmişlerdi. Soruyu onu dinlemediğini çaktırmayacak yuvarlak bir cevapla kapattı ve filmi düşünmeye devam etti.

Ne yapardı adam sonra, peki ya kadın? Kadına ceza vermeyi düşündü önce, pişmanlık duymasını sağlamayı ama sonra hiçbir filme benzemesini de istemediğini fark etti. Kadın mutlu olmalıydı belki de. Ertesi sabah iş yerine gitmeli ve güzel bir çiçekle karşılaşmalıydı. Bir hafta önce arkadaşlarıyla yemeğe gittiği bir restorandın sigara içilebilen tek yeri olan terasında, ayaküstü tanıştığı genç bir adamdan gelmeliydi bu güzel çiçekler. Kadının tebessümünü gördü. Sakin ve mutluydu…

Kameralar şimdi başka bir sahne gösteriyordu. Genç adam boş bir evin salonunun ortasında durmuş güneşin batışını izliyordu. Bozuk jalûzinin düzensiz aralıklarından geçebilen ışık, ahşap parkelere şekiller çizerken, adamın yüzündeki ifadeyi anlaşılmaz kılıyordu. Adam olduğu yerde geriye döndü ve kapıya doğru yürümeye başladı.

Genç adam gözden kaybolduğunda, yine filmin içerisinde buldu kendini. Salonun köşesinde duruyordu. Eşyaları çoktan toplanmış evde, yerlerde kalmış müsveddelerin arasından geçip adamı bulmak için hızlı adımlarla kapıya doğru ilerledi. Yarı aralık kapıdan dışarıya çıkıp merdivenlerden inmeye başladı. Son basamakları neredeyse atlayarak inmesine rağmen bir türlü yetişemiyordu. Üzerindeki keten elbise de daha hızlı inmesini engelliyordu. İçinden ‘lütfen, lütfen…’ diyerek yalvardı. Sokak kapısından çıktığında adam da arabasına binmek üzereydi.

Boğazına yerleşen bir düğüm ona doğru koşmasını ve ellerinden tutup durdurmasını engelliyordu. Böyle bitmemeliydi, buna izin veremezdi. Adamla konuşup bu filmin başını yazmalıydı. Olayların nasıl geliştiğini dinlemeliydi onun ağzından. O arabasına binip önünden geçerken gözlerinin bir an karşılaşmasını ve sonsuz gelen o an boyunca kendi yazdığı ama senaryosunda hiç olmadığı bu filmin, beklenmeyen ve umursanmayan bir hayaleti olarak kalmayı istemediğini fark etti. Ama ne yazık ki öyle oldu, giden arabanın arkasından bakarken yüreğinin sıkıştığını ve gerçekten acımasız bir film yaptığını hissetti.

Uniquen…