• Yaşadığım evi tek seferde görüp beğendim ve tuttum. Mutfağım, burayı okuyan bazı süslü hanımların elbise dolaplarından bile küçük olabilir!
• Burnu kaf dağının ardında olan insanlar gibi göründüğümü fark ettim, üzülüyorum. Ha bir de o insanlardan sanırım nefret ediyorum
• Bazen hayal kurup, o hayalleri yıkıp, üstüne yeni hayaller kuruyorum ya hani.. Hiç biri birbirini tutmuyor. Bir gün bambaşka bir ülkede hiç bilmediğim bir dilde trend-avcısı oluyorum, bir gün dijital dünyanın “en” leri arasındaki yerimde herşeye burun kıvırıyorum, bir gün organizasyonlar arasında koştururken benim de peşimden koşturan arkadaşlarımı görüyorum.. Derken fark ediyorum, daha yaş 23, yavaş ol!
• Her gün metro kullandığım için gözlem yeteneğim giderek kuvvetleniyor. Bu nasıl bir karmaşa, anlatmak mümkün değil.
• Bazen beni görünce selam veren insanları tanımıyorum. Evet, utanılacak bir şey ama ne yapayım? Elimden gelen, gülümsememi hiç bozmayıp genel sorular sorarak ortamdan uzaklaşmaya çalışmak oluyor.
• Türkiye çapında epeyce bilinen bir websitesinin editöründen gelen “Tasarımlarınızı yerinde görmek isteriz.” içerikli e-postaya ne yanıt vereceğimi bilememem sorun değil, onların beni moda tasarımcısı sanması sorun.
• Bu aralar müzik ve moda taraflarında takip kuvvetim azaldı, nerede neler oluyor kaçırıyor gibi hissediyorum. Toparlanmam lazım.
• Jagermeister, benim için geç bir keşif oldu, artık bırakmam!
• Bazen komik bir şey anlattığımı sanıp sonrasında tepkisiz bakışlar yakalamak, anlattığım şeyden daha da komik oluyor.
• Her insana değer veriyorum diye başıma bir şey gelecek bir gün, biliyorum.
• Istanbul’a geldiğimde başımın belaya gireceğine inanan anneme sesleniyorum, “Anne, emin ol bazen o kadar sıkıcı oluyor ki, ‘Keşke başıma bir şey gelse?!’ diye iç geçiriyorum.”
• Brokoli denen sebzeyi evcil hayvana benzetiyorum. “Beslenir ki bu” tadında.

Maddenin Koray Caner Hali I – okumak için tıkla!

Maddenin Koray Caner Hali II - okumak için tıkla!

Penti’nin internet sitesinde geziniyordum bugün. My Penti adlı bölüm gerçekten ilgi çekici olmuş, bayanların zevkle takip edebilecekleri türden bir sayfa. Burayı kurcalarken, Penti ile 5′te 5 bölümüne bakayım dedim. Ne de olsa meraklıyım ya…

Her hafta farklı öneriler sunan çok hoş bir ajanda çıktı karşıma.

Nerede ne yenir?  Nerelere ne zaman gidilir?  Vizyondaki hangi filmler izlenir?

Bu sorular ve çok daha fazlasına güzel cevaplar veren bu ajandada sadece bu haftaya bakmak kesmedi, geçtiğimiz haftalara da bir göz atayım dedim.  

15 Mart haftasına geldiğimde ise, “Deneyin” başlığı altında blogumu gördüm!

“Modaya erkek yorumu derseniz” diyerek, blogumun adresini o hafta denenmek üzere tavsiye etmişler.

Yüzümdeki ifadeyi anlatmam mümkün mü acaba?

Şaşkınlık, heyecan, sevinç.. Blogda kullandığım Beyoncé fotoğrafına baktım, tekrar aşağıya inip blogumun adını okudum, tekrar fotoğrafa baktım..

Mutlu oldum bir anda, hem de çok mutlu oldum.

Penti ile 5′te 5 bölümünü hazırlayanlara çok teşekkür ediyorum, buralarda bir yerlerde bir şeyler yapmaya çalıştığımı gördükleri için.

]]> http://www.koraycaner.com/2010/03/penti-ile-5te-5-tesekkurler/feed/ 18 http://www.koraycaner.com/2010/02/strike-a-pose/ http://www.koraycaner.com/2010/02/strike-a-pose/#comments Sat, 27 Feb 2010 17:08:45 +0000 koraycaner http://www.koraycaner.com/?p=1272 read more »]]> VOGUE Türkiye sayesinde adım anılır oldu, bu bir gerçek.

Bir kaç gündür çılgın bir VOGUE-mania çerçevesinde sürekli bir yerlerden haberler alıyorum “Seni gece gördüm televizyonda” , “Radyo’da senden bahsediliyordu, gerçi yanlış söylediler ama olsun” gibi.

Açıkcası şu boşlukta o kadar iyi geldi ki bu farklılık, sürekli bunu konuşmak çok hoşuma gidiyor, yalan yok. Bu olaydan sonra resmen bir süre yazı yazmak istemedim, tadını çıkartayım, en üstte “VOGUE Türkiye 0002″ yazısı kalsın istedim.

Yorumlardan bir kısmı “Aman canım ne olacak, dergi işte,delirme.” şeklindeydi. Tabi ki bu da bir bakış açısı. Ama “ilk”, “tek”  ve “son” lara ne kadar takıntılı olduğumu bilen herkes anlayacaktır beni.

Özel şeylerin parçası olabilmeyi çok sevmişimdir hep. Bu yüzden ODTÜ’de okurken ODTÜ’nün 50. Yılı kutlamalarına denk gelmek, Türkiye’deki ilk Formula 1 yarışında tribünde olmak, Mamma Mia’yı İstanbul’da en önden izlemek ve benzeri daha pek çok şeyin bendeki anlamı büyüktür.

Şimdi de gündemdeki en fiyakalı madde bu VOGUE olayı tabi ki.

Bugün pelin bloga yaptığı yorumda haber vermiş sağolsun, Milliyet’in Cadde ekindeki Parti Ajanı köşesinde adım geçmiş. Koşup hemen aldım gazeteyi.

Parti Ajanı’na çok teşekkür ediyorum buradan.  Umarım ilerleyen zamanlarda yine karşılaşırız bir yerlerde.  :)

(habere bu linkten ulaşmak da mümkün)

Bunun dışında;

Az önce NTV’de yayınlanan ve sunuculuğunu Ece Sükan’ın üstlendiği NModa programının açılışını bu VOGUE Türkiye haberi yaptı. 0002 numara olmanın önceliğiyle sanırım, kendimi uzun uzun izleme fırsatım oldu. Kaliteli bir kayıt alamadım heyecandan, o yüzden benim amatörce ekrandan aldığım görüntülerle idare etmek zorunda kaçıranlar.

Bu yazı yayınlandıktan bir kaç saat sonra Siu‘cum sağolsun zahmetlere girip gün içinde diji diji kaydettiği videoyu bir de TV’den tekrar açıp kaydederek Vimeo’ya yüklemiş. Şimdi onun sayesinde bu haberi burada paylaşıyorum.

“Andy Warhol’u haklı mı çıkarıyorum?” diye düşüneyim bir yandan, bir yandan da bugün paketleyip kaldırdığım 0002 numaralı Vogue Türkiye’min yerine aldığım numarasızlardan birine göz atmaya başlayayım.

Bakalım daha neler göreceğiz.

not: Parti Ajanı’nın bahsettiği Paris ve İstanbul’daki partilere beni çağıran olur mu acaba? Valla yakama “0002″ yazıp geleceğim, söz!

]]> http://www.koraycaner.com/2010/02/strike-a-pose/feed/ 17 http://www.koraycaner.com/2010/02/vogue-turkiye-0002/ http://www.koraycaner.com/2010/02/vogue-turkiye-0002/#comments Wed, 24 Feb 2010 20:27:37 +0000 koraycaner http://www.koraycaner.com/?p=1248 read more »]]>

Evet, elimde tuttuğum dergi bu!

100 yılı aşkın süredir modaya yön veren dergi VOGUE, 17 ülkenin ardından artık Türkiye’de!

Ve ben, bu efsanenin koleksiyon sayısını alan ilk kişiyim!

Bundan bir kaç gün önce Vogue Türkiye’nin Facebook sayfasından öğrenmiştim 24 Şubat 2010, Çarşamba günü koleksiyon meraklılarına özel 1000 adet seri numaralı derginin satılacağını.

Ben de bu sabah İstinye Park’a “Acaba alabilir miyim? Kalır mı bana da?” sorularıyla beynimi doldurarak adım atmıştım.

Ben oradayken / saat 11 suları / VOGUE Türkiye standı son hazırlıklarını tamamlıyordu.

Tabi ki henüz saatin erken olmasından dolayı orada çalışanlar beni görünce bir şaşkınlık yaşadılar.

Ancak daha sonra VOGUE Türkiye Pazarlama Uzmanı Duygu Şahin ile çok tatlı bir sohbete koyulduk. Bloggerlar arasında VOGUE Türkiye heyecanının nasıl yaşandığını anlattım. Kendisinin de derginin bu ilk günü için yaşadığı heyecan her halinden belliydi.

Ardından bir anda benim gibi erkencilerden oluşan bir sıra oluşturmaya başladık ve ben en öndeydim!

Şaka gibi geliyor halen ama ben en öndeydim ve arkamda giderek büyüyen bir insan yığını vardı. En önde olduğum için, NTV muhabiri olan çok tatlı bir bayan benimle röportaj yapıp bu kadar özel bir olayda ilk sırada olmanın heyecanıyla ilgili sorular sordu. Tabi ki ,yine heyecandan olsa gerek, pek bir şaşkın konuştum uzatılan mikrofona.

Aldığımız bilgiye göre 0001 seri numaralı en özel VOGUE Türkiye’yi, Genel Yayın Yönetmeni Seda Domaniç satın alacak ve sonrasında diğer dergilerin satışı gerçekleşecekti. (adettenmiş efendim 0001′in Genel Yayın Yönetmeni tarafından satın alınması )

Seda Domaniç’in 0001′i almasıyla birlikte patlayan şampanyalara heyecanlı kalabalığın alkışları eşlik etti ve sıra KorayCaner’e gelmişti!

Dergiyi alır almaz etraftan gelen “aç bakalım neler var” sesleri, bir yandan elime tutuşturulan şampanya, ve arkadaşlarım için fazladan aldığım iki dergi ile şaşkınlıkların en büyüğünü yaşadım o an sanırım.

(Can çoktan siparişini vermişti, 0003 de kendisinin oldu )

Ardından yine NTV ile bir röportaj gerçekleştirdik. Bu sefer de VOGUE Türkiye’yi nasıl bulduğumu sordular ve ben de yine aynı şaşkınlık içinde yanıtladım kendilerini. Hani sudan çıkmış balık mı desem, gözüne ışık tutulmuş tavşan mı bilemedim.

Ve bir anda VOGUE Türkiye Moda ve Stil Danışmanı Ece Sükan yanımda beliriverdi. Kendisiyle de çok tatlı bir sohbetimiz oldu ve bu sohbet sanırım önümüzdeki günlerde kendi programında yayınlanacak.

Bir saatten fazla süre orada kaldım ve o atmosferi doyasıya yaşamak istedim. Çünkü herkes VOGUE gibi bir dünya yıldızını Türkiye’de görüyor olmanın mutluluğunu yaşıyordu.

Oradaki herkes bu kadar özel bir baskıdaki sayılı dergilerden birine sahip olabilmenin ayrıcalığının farkında olarak haklı bir sevinç içinde VOGUE Türkiye’yi kutluyordu.

Ben tam oradan ayrılırken karşılaştığım bir bayan “Kocaeli’den gelen çılgın blogger sizsiniz, 2 numarayı alan, değil mi?” dedi bana. Sonradan da sevgili Can‘ın ve iconjane‘in bloglarında adım geçtince şöyle bir etrafı gezindim, gerçekten de şehir efsanesi kıvamında adım çıkmış.

Akşamüstü ben daha eve gelemeden de NTV’den haberler paylaşılmaya başladı ve “Vogue koleksiyon sayısına hücum” haberinde kendimi görmemle birlikte olaya noktayı koydum : hakikaten hepimiz bir gün 15 dakikalık şöhretler yaşayacağız.

Yukarıda görülen fotoğraf haberin içerisinde kullanılmış.KorayCaner’in her biri 1,6 kg ağırlığındaki VOGUE Türkiye’leri kucaklarken mutluluktan uçan hali

Günü toparlayalım.

Jessica Stam’le süslenmiş sıcacık bir VOGUE Türkiye kapağı, hem de en özelinden..

NTV ve Ece Sükan’ın benimle yaptığı röportajlar..

Sırada beklerken o heyecanı yaşamak ve herkesin beklentisinin ne kadar yüksek olduğunu görmek..

562 sayfalık bir VOGUE Türkiye özel sayısı.. Dopdolu.. Pek çok şey vaat eden..

Ve KorayCaner’in mutluluğu..

0002

Gelecekten düşülen not; sonrasında başıma gelenleri Strike A Pose başlıklı yazımda bulabilirsiniz!

• Evimizde Sezen Aksu ’88, Gülümse gibi albümler vardı, ancak benim kendimi bildiğimde aldığım ilk Sezen albümü Işık Doğudan Yükselir idi. Fazlaca dinlemekten olsa gerek, kaset bozulmuştu. Arabadaki kasetçalar kasetin içindeki o siyah kıvır kıvır bandı kustuğunda yaşadığım şoku anlatmaya gerek bile duymuyorum.
• İçki sonrası kusma alışkanlığım yoktur, bugüne dek 1 kere kustum. Yarım şişe Olmeca sonrası gayet dinçken yastığa başımı koyduğum an dünyam dönmeye başladı, sonrası yurt odasında çığlıklar koşturmalar. Tuvalete beni taşıyan arkadaşlarım ise o perişan haldeyken bile ne kadar titiz olduğumu unutamayacaklar zira bir klozete kustuktan sonra “Bu pislendi temizine geçelim” diyerek bir diğerini kullandığımı öğrendim.
• Nü çalışmalarıma öyle diğer bebekler gibi erken yaşlarda başlamadım ama 7-8 yaşlarında bir fotoğrafım var, malum bölgede pembe bir ayıcık var ve tamamen çıplağım!
• 3 yaşında dedemin peşinden Cuma namazına gidip “Hafız çocukta bi sorun mu var?” sorusuna neden olacak şekilde dikkat çekmemin sebebi cemaatin arasında namaz kılmaya çalışırken altımı ıslatmamdı.
• ODTÜ’deki ilk yılımda makarna yeme yarışmasına zorla sokuldum, tam bir dev yavrusu olduğum için. Ancak bilmediğim şey o makarnaların bir bulamaç haline gelene değin soslanacağı ve makarnaları elle yiyecek olmamdı. O gün sanırım “reklamın iyisi kötüsü olmaz” lafını anladım.
• Karamürsel Anadolu Lisesi’ni okul birincisi olarak bitirdim, kardeşim de aynı okulu benden 4 yıl sonra birincilikle bitirdi. İkimizin aynı kütüğe plaka çakmış olması, aynı yerde fotoğrafı olması falan.. Ailemizde ne gibi eğitim metotları uygulandığı konusunda spekülasyonlar var.
• “Dünya Vatandaşı” olabilmeye inanıyorum.
• Kardeş Türküler  albümlerinde bulunan her şarkıyı ezbere biliyorum, bir yerde çaldığı an hangi anda hangi enstrüman gireceğini bile söyleyebilirim.
• Yurtta kullandığım bornozum sarı olduğu için – ve tabi ki cüsseden ötürü – bi süre “Minik Kuş” esprisine maruz kaldım.
• İngiltere’ye gittiğimde iki kez ölüm tehlikesi atlattım. Sebebi ciddi olarak trafiğin ters yönden akıyor olmasıydı.

• 3 yaşında okuma yazma öğrenip 5 yaşında ilkokula başlamam diğerlerinden zeki olduğumu göstermez, sadece biraz acelem varmış diyelim!
• 130 kiloya kadar çıktığımda ne oldu bilmem bir gaz geldi tam 50 kilo verdim. Bu yüzden beni eskiden tanıyıp uzun süre görmeyenler de yeni tanıştıklarım da eski-yeni karşılaştırmasını gördüklerinde şoka giriyorlar.
• Bir şey için “Yapmam!” dediysem bir daha hayır beklemeyin. Zira “Yapmam!” dediğim işi düzgün yapmak için çaba sarf etmiyorum.
• Gazla çalışırım. Ciddiyim. “Aslansın! Kaplansın!” yeterli beni en olmayacak işi başarırken görmek için.
• “Gezeleme” derdi ortaokuldaki Türkçe öğretmenim. Ben tersini uyguluyorum bir kaç yıldır. Sürekli oradan oraya gezeliyorum. Yorulsam da değer bence.
• Madonna konserinde kadının uzattığı mikrofona şarkı söylediğim andan beri o konseri bir nevi ibadet, kendimi de hacı sayıyorum.
• Dini inancım aslında garip bir seviyede. Adamlarıma söyledim, benim için en uygun inanışı araştırıyorlar şu anda. Kesinleşince bildiririm buradan, siz de takip edersiniz belki.
• Genetik olarak geçtiğine inandığım bir 6. hissim var. Hele de algı seviyesi yüksek olan başka biriyle karşılaşırsam gelsin “Aaa aynı cümleyi söyledik” ler gitsin “Oha ben de onu düşündüm” ler.
• Bir keresinde ayağımı kırdım, iki hafta ayağımda alçıyla okula gittim, 3. kattaki sınıfıma tırmandım, hatta tahtaya soru çözmeye kalktım! – Evet, okul birincisiydim.
• Bir kere ciddi şekilde ölümden döndüm. Sanırım henüz karşı taraf bana hazır değil!
• Odamdaki onlarca DVD içinde henüz izlemediklerim var. Ve bu henüz izlemediklerimin bir kısmını sanırım hiç izlemeyeceğim. Süs onlar.
• Lovemark‘larıma ölümüne sahip çıkıyorum. Hani bir gün “Gelin de bizde çalışın Koray Bey” deseler kırmam.
• 17 yıl boyunca saçlarımı kesen berber bana iki yıl önce “Sen küçükken saçların pırasa gibi çıkıyordu, şekil almıyordu, ben de hep 3′e vuruyordum rahat olsun diye” şeklinde bir itirafta bulunduğundan beridir anladım neden tüm fotolarda kısa saçlı olduğumu. Gerçi haklı, uzayınca üçgen kafalı bir çocuk oluyordum.
• Kokoreçle ilk tanışmam, üniversitede ilk projemizde açtığımız hayali mekanda kokoreç standı olduğundan kokoreç fiyatlandırmasıyla ilgili araştırma yapmak için Şampiyon Kokoreç‘e gitmemle gerçekleşmiştir. O günden sonra bırakamadım zaten.
• Günlük konuşmada bazen İngilizce konuşuyor olmam ukalalıktan değil, hızlı iletişim çabasından. Merak etmeyin, Türkçe dağarcığım ortalama bir insandan fazlasıyla geniş.
• Arada böyle madde madde bir şeyler yazmanın eğlenceli olacağına inanıyorum. Bu ilk denemeydi. Umarım gerisi gelir.