Madem evdeyiz yılbaşında, o zaman evi biraz hareketlendirelim dedik Koray ve Caner olarak.. Hop! Tchibo’dan çok güzel kurabiye kalıpları ve kağıt tutacakları aldım, yeni yıla özel.. Çok tatlılar ama, değil mi?

*Ama o kurabiye kalıpları konusunda büyük sıkıntılar yaşadığımı belirtmek isterim. İçinden çıkan tarif bir türlü tutmuyor, siz kendi tarifinize uyun, uyarayım.

Ardından, hop! Sevil’e dalıp sempatik bir satış danışmanı eşliğinde kendimden geçtim! Ben “Annem, babam ve kız kardeşim için almak istiyorum.” dedikçe bana Hermès ve Prada erkek setlerini gösterip durdu, alacağı olsun. En sonunda almam gerekenleri alıp kendimi kurtardım.

J’adore, Ricci Ricci ve Tous; anne, kız kardeş ve baba için alınabilecek en güzel kokulardan, test ettim, onayladım, aklınızda bulunsun. Hele ki Ricci Ricci bir harika kokuyor..

Tabi planım bu hediyeleri, diğer aldıklarımla birlikte bir yılbaşı ağacının altına koymak.. Ama ağaç yok?!

Hop! Koçtaş’a girdim, ağaç ve yılbaşı süsleri için ışıltılı rafların arasına daldım. Farklı çeşitlerde çok sayıda süsün arasında neredeyse 1 saat harcadım ama sonucun güzel olduğunu düşünüyorum..

Yılbaşı için alınan bütün hediyeler, özenle hazırladığım ağacın altına diziliverdi ve 2010′un ilk dakikalarında sahiplerini buldu haliyle.

Gelelim bu janjanlı hikayenin yorucu kısımlarına..

Yılbaşından önceki gece kurabiye yapmaya çalışmak ve yapamamak, yılın son günü başka bir kurabiye için uğraşmak ve yine başarısız olmak, bir günü alışverişte el kol dolu geçirmek, diğer günü mutfakta harıl harıl akşam için hazırlık yaparak geçirmek, akşam olduğunda artık neredeyse uyuklayacak hale gelmek, ama yine de saçma bi şekilde saatin 12′yi vurmasını beklemek, neden yılbaşının kutlandığını kavramaya çalışmak..

Ha tabi bir de herkesin sorduğu soruyu duyup bir kere de kendi kendine sormak.

E ne değişti?

• Evimizde Sezen Aksu ’88, Gülümse gibi albümler vardı, ancak benim kendimi bildiğimde aldığım ilk Sezen albümü Işık Doğudan Yükselir idi. Fazlaca dinlemekten olsa gerek, kaset bozulmuştu. Arabadaki kasetçalar kasetin içindeki o siyah kıvır kıvır bandı kustuğunda yaşadığım şoku anlatmaya gerek bile duymuyorum.
• İçki sonrası kusma alışkanlığım yoktur, bugüne dek 1 kere kustum. Yarım şişe Olmeca sonrası gayet dinçken yastığa başımı koyduğum an dünyam dönmeye başladı, sonrası yurt odasında çığlıklar koşturmalar. Tuvalete beni taşıyan arkadaşlarım ise o perişan haldeyken bile ne kadar titiz olduğumu unutamayacaklar zira bir klozete kustuktan sonra “Bu pislendi temizine geçelim” diyerek bir diğerini kullandığımı öğrendim.
• Nü çalışmalarıma öyle diğer bebekler gibi erken yaşlarda başlamadım ama 7-8 yaşlarında bir fotoğrafım var, malum bölgede pembe bir ayıcık var ve tamamen çıplağım!
• 3 yaşında dedemin peşinden Cuma namazına gidip “Hafız çocukta bi sorun mu var?” sorusuna neden olacak şekilde dikkat çekmemin sebebi cemaatin arasında namaz kılmaya çalışırken altımı ıslatmamdı.
• ODTÜ’deki ilk yılımda makarna yeme yarışmasına zorla sokuldum, tam bir dev yavrusu olduğum için. Ancak bilmediğim şey o makarnaların bir bulamaç haline gelene değin soslanacağı ve makarnaları elle yiyecek olmamdı. O gün sanırım “reklamın iyisi kötüsü olmaz” lafını anladım.
• Karamürsel Anadolu Lisesi’ni okul birincisi olarak bitirdim, kardeşim de aynı okulu benden 4 yıl sonra birincilikle bitirdi. İkimizin aynı kütüğe plaka çakmış olması, aynı yerde fotoğrafı olması falan.. Ailemizde ne gibi eğitim metotları uygulandığı konusunda spekülasyonlar var.
• “Dünya Vatandaşı” olabilmeye inanıyorum.
• Kardeş Türküler  albümlerinde bulunan her şarkıyı ezbere biliyorum, bir yerde çaldığı an hangi anda hangi enstrüman gireceğini bile söyleyebilirim.
• Yurtta kullandığım bornozum sarı olduğu için – ve tabi ki cüsseden ötürü – bi süre “Minik Kuş” esprisine maruz kaldım.
• İngiltere’ye gittiğimde iki kez ölüm tehlikesi atlattım. Sebebi ciddi olarak trafiğin ters yönden akıyor olmasıydı.

Cumhuriyet Bayramı’nın önemi ve anlamı, hele de son zamanlarda, gitgide artıyor. Ben burada böyle uzun uzun siyasi görüşler bildirecek değilim zaten. Kutlamalardaki heyecanı anlatmak daha hoş aslında.

İlkokul 3-4-5 , üç sene boyunca bando takımındaydım. Defalarca yürüyüşe, ödül almaya vs. çıktım bayramlarda. Her seferinde o “her şey yerli yerinde mi?” kontrollerini yaşadım, hep mutlu ve heyecanlıydım.

Bugün, uzun zaman sonra törenleri izlemeye gittim. Benim için törenlerin bütün anlamları dışında en önemli kısmı bando takımlarıdır. Kendim için de yer aldığım dönemde gururla geçerdim o alandan, dışarıdan da izlediğim zaman hep mutlu olmuşumdur bir bando takımını gördüğümde.

4 tane ilköğretim 1 tane de lise bandosu katılmıştı. O kadar hoşuma gitti ki onları görmek..  O heyecanları, hazır olup olmadıklarını bilmez halleri..

Ama ben tabi ki artık onların dışarıdan nasıl göründüklerine odaklanmıştım. Sıkı bir eleştiri geliyor, bando takımları üzerine!

Kırmızı Daima Cazip Değildir!

Bu çocuklara gerçekten üzüldüm. Ne kadar iyi niyetli olsa da, hazırlayanlar hiç özenmemiş. Kırmızı bu kadar mı çiğ durur= O gri bantlar bu kadar mı derme çatma yapılır. Şimdi demeyin bana, “Ee ilkokul bandosu, sen de ne bekliyorsun?” diye, çünkü birazdan göreceksiniz neler neler var.  Bu okulumuza maalesef 4/10 veriyoruz, o da bayram diye.

Ah, Nerede O Eski Bayramlar?

Benim ilkokulumun bando takımı. O yıllarda muhteşemdik! Ya da bana mı öyle geliyordu ne? Siyah – beyaz gerçekten çok asil duruyordu. Hala öyle. Ama sorun, sanırım artık biraz eski durması kıyafetlerin. Yoksa yine benim çok hoşuma gidiyor siyah ceket, beyaz pantolon olayı. Biraz yanlı davranarak 6/10 veriyorum ben, kendi okulum diye.

Kraliyet Rengi?

Gerçekten güzel bir mavi ha? Biraz denizci havası, biraz kraliyet modası derken çok asil duruyor bu bando takımı. Ya da ben şatafatı seviyorum,bilemem. Bir arada durduklarında çok hoş göründükleri için 7/10 diyoruz.

Yeni? İddialı?

Bu da benim okulum, ama lise! Çok yeni kurulmuş bir bando. Ama uzaktan kendisine baktırıyor resmen! Az önceki mavili asaleti ters yüz etmiş gibiler. Beyaza yakın krem ceketler, lacivert etekler ve tabi altın sırması, her yerde! Benim zamanımda yoktu tabi, olsa deneyimli bir bandocu olarak katılırdım seve seve. Yeni ve iddialısınız, 8/10

Muh-te-şem!

İşi bilen birisi gelmiş bu bandonun başına! Yıllar önce, küçüklüğümde görüp de “yumurta kafalar” diye dalga geçtiğim okul gitmiş, biraz kahverengi, biraz kemik tonları, biraz altın sırmasıyla muh-te-şem görünen bir bando takımı gelmiş! Kesinlikle en çok hoşuma giden takımdılar. Hem düzen, hem gösteri, hem de gösteriş olarak! 9/10! Tebrikler.

Ya işte böyle. Koray ve Caner olarak bugün göze ne iyi geldiğine baktık tören alanında. Biraz nostalji oldu, biraz da eğlence.. Koca koca adamlar ciddi ciddi tartışadursun, ben 29 Ekim Cumhuriyet Bayramı’nı renkli bir şekilde kutlamak istedim, kutlu olsun..

Bu ses, yıllar yılı kulaklarımızda yer etti! Canım ülkem ADSL’e geçince yaşadığımız bayram sevincinin altında sadece teknolojik olarak bir basamak daha tırmanmanın değil, bu sesten kurtulmanın da etkisi vardı!

Ama üzerinden zaman geçince, arada insanın nostalji tadı geldiğinde, bu sesi bi açıp dinlemek lazım. Adeta bir “90′lar Türkçe Pop” , “Susam Sokağı”, “80′lerde Çocuk Olmak” nostaljisi kadar etkileyici.

İnternet ile ilk tanışmamın kaç yılında olduğunu hatırlamıyorum desem aptal/unutkan/vurdumduymaz diyebilirsiniz bana, kabul! Ama hatırladığım ortaokuldayken,bir doğumgünümde arkadaşlarımın bana Superonline paketi hediye etmesi! Evet, Karamürsel’de ne cevherler var düşünün! Bana doğumgünü hediyesi olarak Superonline internet paketi hediyesi almıştı arkadaşlarım! E süper, hediye alındı, ama modem yok! Çünkü biz daha önce internet ile ilgili bir girişimde bulunmamışız! Paketi kullanmak için modem aldık desem? (Tersine işliyor bizde genelde olaylar!)

Tabi ondan sonra bu dial-up sesiyle tanışmak ve bir daha uzun süre kopamamak! 145′ten girmek, 146′dan girmek.. Spam maillerle, açılan erotik pop-up sayfalarla başa çıkmayı öğrenmek.. ICQ’dan gelen boru sesi, mIRC’te havalı bir nick olsun diye “reaction” nickini almam sonucu bana gelen “senine reaction’a girelim o zaman” mesajı.. Bak ilk gençlikte nelerle uğraşmışız!

Derken ADSL ile hayatımızdan çıkan bu dial-up sesi.. Oysa nasıl özledim komşulara “ben internet’e bağlanıyorum” mesajını açıkça veren o sesi..Bağlanamamayı..  Bir sürü Internet Explorer sayfası açıp interneti azdırmayı denemeyi..(Tabi o zamanlar ateşli tilki, kırom falan yok) Saçma sapan şehir efsanelerini..

O kadar uzun zaman mı geçti üzerinden bilmiyorum, zaman konusunda biraz zayıfım, hafızam el vermiyor bazen.. Ama arada böyle nostaljiler yapmak lazım.. Değil mi dial-up? Dı dıt dıııııı dıt dıt blip dııııı dwoooooooon dwoooooon dıt dıııı..

Karamürsel’de (little town that I am stuck in!) bir spor merkezi olduğunu keşfettiğimde öncelikle bir teknik gezi yapmaya karar verdim! Tabi alışkınız  fabrika teknik gezilerine falan..

İki üç gün önce gidip gördüm mekanı, aletler gayet güzel, ortam da iyi.. Dedim neden olmasın Koray Caner?! Zaten hala işin gücün yok, işsizler ordusunda bir nefersin! Evde üzerine oturup büyüteceğine kaldır da popoyu koş spor merkezine!

Sanırım iki saatten fazla süren bu ilk günde kendimi Sports International’da falan hissettiğimi düşündü insanlar. Böyle bi özen bi özen ki sormayın! Havlumla geziyorum içeride, hijyen tavanda!

Salonun sahibi diyebileceğimiz birisi var ortamda, sürekli birşeyler sormamdan sıkılan.. Sağolsun bana hangi alette ne kadar ne yapmam gerektiğini anlatıyor, iyi, hoş.. Ama sanırım benim beklentilerim epey epey farklıydı.. Yani “kaç gün geleyim, ne kadar yapayım, ne yiyip ne içeyim” modunda takılıyorum ben, adam bana “bundan 3 set yap yorulunca bırak” diyip kaçıveriyor falan.. Çok şükür ki daha iyi bir eğitmen var ortamda, benim taa çocukluk arkadaşım Baran.

O tabi böyle günde 3-4 saat geçiriyormuş, bionic-man olma yolunda ilerliyor, ama sağolsun yanlışlarımı düzeltti, epey yardımı dokundu ilk günden..

Bindiğim bisiklet 15 dakika sonunda bana 200 cal – 5.6 km diyiverince bi hoşnutluk olmadı değil bünyede. Tam da Eye of the Tiger moduna girmişken o ölümcül kol kanat bilmem ne çalışma aletleriyle karşılaştım işte!

Zor dostum, çok zor! Gerçekten, insan çok zorlanıyor ilk başta!

Ama işte biraz toparlanabilme ihtimali insana bu zorlukları aşmakta bire bir!

Haftada üç gün alet, bi iki gün ekstra da kardiyo için gitmeyi planlıyorum şu anda ama bakalım kazın ayağı gerçekten de öyle olacak mı?!

Unutmadan, salonda sanırım tek bir CD hazırlanmış, içinde Demet Akalın’dan Deniz Seki’ye garip bir karmaşa olan. Eğer kafalayabilirsem yarın öbür gün oradan Beyoncé, Madonna veya Lady GaGa şarkıları yükselebilir!